Tekst: Birgitta van der Linden, Fotografie: Danny Cornelissen
Artikel uit Hellende Daken
Marc Rodrigus (42) ruilde zijn horecaverleden in voor een toekomst op het dak. Hij was al 18 jaar werkzaam in de horeca in Noord-Holland toen hij een nieuwe vriendin kreeg in Noord Brabant.
Hij verhuisde, zocht een baan met meer regelmaat en kwam via een goede vriend in aanraking met het dakdekkersvak. “Mijn vriendin gaf me een ultimatum,” vertelt Marc, “en zei: ‘Als je een serieuze relatie wilt, moet je stoppen met die onregelmatige uren.’ Dus maakte ik een sprong naar de bouw op aanraden van een vriend. Het was oktober 2002. Het begon net koud en nat te worden, echte sneeuwwinters toen nog. Hij zei: ‘Als je deze periode overleeft, komt het goed.’”
Van keuken naar bouwplaats
Marc begon zonder enige ervaring: “Ik wist totaal van niks. Ze vroegen me schroeven te pakken en ik stond met lege handen.” Maar hij leerde snel en werkte zich op. “Ik heb alles van de oude garde geleerd, ben intern opgeleid en heb mijn mbo-diploma’s via het bedrijf behaald.” Inmiddels is hij teamleider van een ploeg van vier tot vijf man. “Je krijgt veel vrijheid. Ik heb wel een baas, maar het voelt alsof ik zelfstandig werk.”
Vrijheid en vakmanschap
“Wat ik het mooiste vind? De vrijheid, het buiten zijn, het werken met je handen. En de technieken die ik geleerd heb als pannendekker, zie je bij de nieuwe generatie bijna niet meer terug. Dat maakt ons werk uniek.” Toch ziet Marc ook veranderingen: “De bouw verandert snel. Met prefab dakconstructies komt er steeds minder traditioneel werk aan te pas. Dat vind ik soms jammer.”
Gelukkig naar het werk
Hoewel hij ooit een aanbod kreeg om binnen te werken, koos hij bewust voor het dak. “Iedereen zei: waarom doe je dat niet, lekker warm binnen? Maar ik dacht: ik ben nog niet klaar met het dak. Het gaat erom dat ik gelukkig naar mijn werk ga. Dat kantoor kan me gestolen worden.”
Nooit meer anders
Of hij dit werk tot zijn pensioen blijft doen, weet hij niet zeker. “Ik zou graag tot mijn zestigste doorgaan, maar als we echt tot ons 73e moeten werken, dan haak ik af,” zegt hij. Dan, met een glimlach: “Eerst hield ik een koekenpan in mijn hand, nu een dakpan. En eerlijk? Ik wil niet meer anders.”
Heb jij, net als onze collega Marc, passie voor het dakdekkersvak? En wil je werken bij een werkgever die jou waardeert, top arbeidsvoorwaarden biedt en volop kansen geeft om jezelf door te ontwikkelen? Bekijk onze vacatures!